0
comentarios
Etiquetas:
Chíos de poesía,
Cousas bonitas,
Nacho Munilla,
Pancho Lapeña,
Poemas
Nesta edición, da man de Nacho Munilla e deliciosamente ilustrada por Pancho Lapeña, descríbense 32 especies de paxariños comúns da avifauna do noroeste ibérico, cunha simplificada información sobre as trazas que mellor as describen: bioloxía, hábitats, costumes e personalidade.
Inclúese tamén un pequeno poema manuscrito pertencente ao folclore paxareiro, ás veces popular, ás veces literario. Tódolos paxaros están ilustrados nas súas cores, polo que ademáis de atractiva, resulta fidedigna.
E ante esta marabilla, que non podemos facer outra cousa que recomendarvos, caímos na tentación de recreala - con permiso dos autores - coas voces dos nenos e nenas do noso cole, para que eses poemas foran un pouquiño nosos tamén.
Aquí vos deixamos cos vídeos dos nosos "Chíos de poesía".
Abride ben as orellas porque ademáis dos poemas poderedes escoitar os rechouchíos de cada unha das especies destes paxaros, que foron obtidos da web xeno-canto.
Andrea, Jesús N, Isabel, Jesús B, Elisa B, Emma P, Tiago e Xavi
Mateo L, Julen, Iago, Mario, Bruno L, Uxía, Sofía e Siney
Izan, Diego B, Rodrigo, Jimena, Luna e Aroa
Darío, Celine, Elisa R, Óscar, Rocío, Roi B, Iker C e Lucas
Lucía, Alisson, Edgar, Mateo G, Abdías, Ari, Silvia e Jaasiel
Érica, Elías, Martina, Aitana, Enzo, Samuel, Emma R e Eneko
Iker S, Diego A, José, Jandro, Erik, Hugo, Manu e Marta
Bruno F, Igor, Leo, Icía, Adriano, Irene, Roi L e Ezequiel
Feliz Día da Poesía e feliz comezo da primavera.
O noso agradecemento a Nacho Munilla e a Pancho Lapeña por permitirnos recrear en formato audiovisual o seu traballo.
O 2 de febreiro celébrase o Día da Candeloria, ou Festa da Luz. É unha das festas do ciclo da invernía, que ten lugar xusto na metade do inverno e que prepara a inminente chegada da primavera e, con ela, o renacer da natureza.
Como sucedeu en moitas ocasións, esta festa pagana foi cristianizada e convertiuse na Candeloria , traducíndose no costume de acender candeas.
Este día sinala o retorno das aves migratorias e os cortexos que preludian o renacer primavera. “É unha data dedicada ao amor e á fecundidade, os paxaros serven como referencia de observación da natureza e como obxectos de construción simbólica”, segundo sinala o antropólogo Rafael Quintía, presidente da Sociedade Antropolóxica Galega.
Mesmo deféndese que o día 2 de febreiro debería ser a data do amor romántico na nosa cultura, e non a que se celebra doce días máis tarde na honra dun crego romano do século III, chamado Valentín, representado cun rapazolo gordecho e voador que anda aseteando a xente… onde vai parar! Non hai comparación!
O noso refraneiro popular tamén lembra que:
“a partir da Candeloria, ningunha ave voa soa”.
A Candeloria tamén serve para anunciar a chegada máis ou menos próxima da primavera:
“Cando a Candeloria chora, o inverno xa vai fóra;
cando a Candeloria ri, o inverno está por vir”.
En Galiza é unha tradición que aínda segue viva na memoria sobre todo do rural, pero que se non se actualiza corre o perigo de desaparecer ao igual que outras moitos costumes e lendas.
.png)
